ابن موسى بن عبد الله بن الحسن ، از پدرش ، از جدّش ، از پدرش عبد الله ، از پدرش و دائىاش حضرت علىّ بن الحسين ، از حسن و حسين ، از أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب صلوات الله عليهم روايت كرده است كه : مردى از انصار نزد پيغمبر آمد و گفت : اى رسول خدا ! من طاقت فراق تو را ندارم ، و من داخل منزل خود مىشوم و چون ياد تو را مىكنم خانه و شغل خود را ترك مىكنم و مىآيم به نزد تو تا به جهت محبّتى كه به تو دارم تو را ببينم ! به ياد آوردم كه چون قيامت بر پا شود و تو داخل در بهشت روى و در أعلى علّيّين مقام تو را بالا برند ، من چه كنم اى پيامبر خدا ؟ ! اين آيه نازل شد : وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً « 1 » . در اين حال رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم آن مرد را طلبيدند و اين آيه را براى او قرائت كردند و او را بشارت دادند . قضيّهء لحوق در اثر شفاعت و يا در اثر عوامل ديگر چون توبه و عمل صالح و غيرهما يكى از معارف دينى است . چقدر روايت داريم كه دلالت دارند بر آنكه خوبى و بدى عمل بر اساس نيّت است . اگر

--> ( 1 ) « أمالى » شيخ طوسى ، طبع سنگى ، از قسمت أمالى ابن الشّيخ ، مجلس روز 21 ربيع الآخر 457 ، ص 39 و 40 ؛ و « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 8 ، ص 188